اینروزها نوشتن ریز فعالیتهای نهادهای مختلف که مردم هم تقریبا دل خوشی از هیچکدامشان ندارند هیچ دردی را دوا نمی کند. ضمناً اگر این روزنامه بخواهد به جانبداری از گروهای مختلف بپردازد همین اندک مردمی هم که نگاهی به آن می اندازند از خواندن آن پشیمان می شوند.

نوشتن حقایق اگرچه برای بعضی ها تلخ باشد و برای مسئول آن دردسر ساز باشد تنها انتظاری است که مردم از این روزنامه دارند.

مطالبی مثل موضوع جاده ازنا ـ اراک و یا مطلب مربوط به اینکه دریاچه گهر در حوزه استحفاظی شهرستان ارنا است و... توانستند رضایت مردم را جلب کنند که چنین مطالبی باید در این روزنامه بیشتر دیده شود.

چند شب پیش وقتی برنامه رادیویی نیستان برای اولین بار صدای گرم اکبر گلپایگانی را پخش کرد خیلی از طرفدارن وی ....     گریستند.

پس از مدت های زیاد که صدای اکبر گلپایگانی نمی دانیم به چه دلیل از رادیو پخش نمی شد بالاخره و پس از تقاضاهای بیشمار مردم یک برنامه رادیویی طنین دل انگیز استاد اکبر گلپایگانی را پخش کرد .

استادی که افتخارات بیشمار وی را همه میدانیم.هنرمندی که پس از انقلاب نشان داد عشق و علاقه اش به ایران و ایرانیان سرآمد است. او که به دلایلی نا معلوم مدت ها از عرصه موسیقی به دور بود.

یکی می گفت استاد گلپا به دلایل سیاسی مربوط به قبل از انقلاب مجوز نمی گیرد که من گفتم پس چرا صدای استاد کوروس سرهنگ زاده با اینکه یکی از دوستان نزدیک محمد رضا شاه بوده است حتی از تلویزیون هم پخش شد . نه همه می دانیم که این ها بهانه هایی بیخود بود.